Het Wauw-gevoel

Niettegenstaande de lange, lange dagen zijn de drie eerste Karditsel productieweken als ’t ware voorbij gevlogen. Gelukkig zijn er de lotnummers, de productie- en registratieformulieren om te weten welke dag van de week het is ;-((
Het is leven in overdrive. Alles is nieuw. Het vergt sowieso tijd om je draai te vinden in een nieuwe (productie)omgeving. Heel wat materiële zaken staan nog niet op punt en ja, wekelijks passeert ook de beruchte Wet van Murphy in Lummen. Plan trekken is momenteel de boodschap. Dat vergt meer tijd, zorg en opvolging dan varwacht.
Wie ook maar één ogenblik had gedacht dat een nieuwe kaasmakerij opstarten van een leien dakje zou gaan, denkt daar maar beter anders over …
Maar één ding is zeker, ondanks alle perikelen, is Karditsel in staat gebleken een vliegende start te nemen. Na amper twee weken werden quasi alle vooropgestelde producten kwaliteitsvol uitgeleverd. De positieve reacties die we spontaan vanuit de markt ontvangen, maken de stress en de labeur heel wat draaglijker. Dat geeft enorm veel voldoening en … vertrouwen. Vanaf nu kan het enkel beter worden 😉
De koeien keken en zagen dat het goed was
Vanuit de kaasmakerij zien we door de ramen vlakbij de koeien staan. Eén van de kalveren is niet tussen de afsluiting te houden en komt regelmatig haar kop voor ’t raam steken en kijkt dan gelijk een koe naar een trein kan kijken.
Kom je buiten dan hoor je de moederkoeien loeien. Een hels kabaal. In het begin wist ik niet beter en dacht ik dat ze honger hadden. Maar neen, ze zijn bronstig. Het is de natuur die roept …
We hadden ons, als kaasmakers, voorgenomen dagelijks door de geitenstal te lopen om voeling te houden met de melkgeiten en hen te danken voor de melk waarmee wij smaakvolle kaas mogen maken. Respect is immers de basis van een duurzame voedselvoorziening. Wel, om eerlijk te zijn, dat is er door de drukte nog maar één keer van gekomen. Edoch, we zijn ze niet vergeten en zeker ook niet de twee boeren die dagelijks voor de verzorging en de melkwinning zorgen.

Persoonlijk hunker ik naar het ogenblik dat alle perikelen van de baan zijn en ik me in alle rust tenvolle kan wijden aan ’t kaas maken zelf. Al die rompslomp is niet aan mij besteedt, maar blijkbaar kan je geen kaasmakerij opstarten zonder een berg administratief werk te verzetten. Na acht jaar geduldig wachten, kunnen die paar weken er ook nog wel af …
Maar maak jullie niet ongerust, er zijn ook diepe momenten van genot. Als ik ’s morgens met een houten kop de productieruimte betreed, snuif ik met zoveel genoegen die typische kaasgeur op dat mijn dag in een oogwenk zin en betekenis krijgt. Mijn eerste aandachtspunt is het bemonsteren van de rijpende kazen. Niet te beschrijven welk gelukzalig gevoel me overviel toen ik voor de eerste keer de etherische geur van appelcider rook die me vanuit de nieuwe rijpingscellen tegemoet trad. Voor een kaasrijper is dat een Wauw-gevoel. Het betekent immers dat in onze prille omgeving zich de vereiste microbiële biotopen aan het vormen zijn om smaakvolle en karaktervolle kazen voort te brengen. Wat dan nog rest, is Tijd en Zorg besteden. Zaken waar we toevallig goed in zijn 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s