Het blijft een mysterie

Overstekende eenden
In mei 2009 dook voor de eerste maal een wild eendenpaar op in onze vijver. Sindsdien palmen ze ieder jaar, weer of geen weer, een kleine week na Lichtmis, ongegeneerd de vijver in. De eerste keer bleven ze een maand rondhangen. In de loop van de dag kwamen ze aangevlogen, doken als kamikaze piloten quasi loodrecht in het water, plonsten met tussenpozen wat heen en weer, klopten zich dan uit op het terras en zaten er uren te genieten van de zon om dan ’s avonds te vertrekken zoals ze gekomen waren. Een eendenkoppel op vakantie, vijvertoeristen, dachten we toen geamuseerd. Al weten we ondertussen wel beter, een aantal dingen ontgaan ons nog steeds. De natuur heeft zo haar raadsels en wat mij betreft, is dat wellicht maar best ook. Hoe meer we weten, hoe groter de kans dat we toch maar een en ander verklooien.

Nee, die eerste keer in mei kwamen die eenden niet enkel om zich te ontspannen en te genieten van een welverdiende vakantie. Ze namen onopvallend poolshoogte van de situatie. Hoe veilig is die plek om te broeden? Zijn er katten in de buurt, aggessieve eksters? Hoeveel last gaan we hebben van die tweebeners in huis?
Dat moet allemaal dik zijn meegevallen, alles peis en vree, want ze komen nu elk jaar broeden. Van begin februari tot begin april zijn ze hier dagelijks. Mijnheer maakt toertjes in het water en wacht geduldig tot madam goesting heeft om hem effe te vervoegen. Vanuit eendenperspectief bekeken, maken die schaarse momenten zijn eenzame dagen goed.
Begin april verschijnen jaarlijks uit het niets een dozijn eendenkuikens in het water, naarstig peddelend om moeder eend bij te benen en dicht in haar buurt te blijven. Een mooi schouwspel dat ons ieder jaar voor één enkele dag een pak gelukkiger maakt.
Vorige zaterdag was het weer zover, een veertienkoppige broze eendenkroost spartelde voor de eerste maal in het water. Vader eend, schuchter op enkele meters afstand verwijderd, keek en zag dat het weer in orde was.
Eén enkele dag kunnen we ze voorzichtig vanop afstand gadeslaan en dan zijn ze weg. Vraag ons niet hoe of waarom, het blijft een jaarlijks raadsel. Waar trekt die eend met haar kroost naartoe? Vader eend die blijft rustig zijn toertjes draaien en gebaart zich van krommenhaas. Meer nog, madam is nog maar een paar uur weg of hij krijgt het gezelschap van twee andere mannetjeseenden. Het lijkt wel een mannenonderonsje van prille vaders die elkaar komen feliciteren. Zo van: “Dat hebben we weeral goed gedaan!”.
Kijk, dan overvalt me toch de gedachte dat dieren en mensen wel meer met elkaar gemeen hebben dan op het eerste zicht lijkt.
Maar de belangrijkste vraag die ik bij dit alles heb, is of dat nu al zes jaar op een rij hetzelfde eendenkoppel is dat ons dit schouwspel bezorgt. Als dat zo is, dan getuigen die dieren toch van een enorme loyaliteit en trouw. Een eendenpaar als echtpaar, metgezellen voor het leven, onvoorwaardelijk verbonden, liefde tot op het bot. Dan … hebben wij nog veel te leren.

Hoe vaak hebben we, toen de kinderen nog jong waren, samen niet geluisterd naar het door Herman van Veen meesterlijk gebracht verhaal van de eend Alfred Jodocus Kwak.
Van … Spetter pieter pater. Lekker in het water. Ga maar vast naar huis. Ik kom een druppel later.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s