Seconden tikken weg

Al heb ik het niet zo voor een microgolfoven, gebruik ik die wel … met mate.
In hoeverre door magnetronverhitting de moleculaire structuur van het voedsel verandert en wat de gevolgen daarvan zijn voor de mens, schijnt onvoldoende aantoonbaar.
Pro en contra van het fenomeen magnetron is hier echter niet aan de orde.

Telkens ik bij die microgolf sta te wachten tot die piept, tel ik de seconden af.
De gedachte die dan steeds door mijn hoofd rolt, is ‘weer x seconden’ van mijn leven die voorbij zijn en nooit meer terugkomen.
De weken vliegen of het dagen zijn, de uren vliegen of kruipen voorbij naargelang de activiteit, maar het bewust worden van wegtikkende seconden heb ik enkel bij een microgolf.
Ik lees toevallig ergens:

Ik moet uitstappen. Ik hoor hem doorpraten over chemo, die hij niet gaat doen. In de seconden die wegtikken wil ik mijn machteloze hand op zijn schouder leggen. Iets zeggen. Het is druk. Het is geen excuus. De deurtjes klappen achter me dicht. Ik heb het niet gedaan.

Hoe ankert iemand met K-anker zich dagelijks? Hoe diep wortelen die 86400 tikkende seconden zich dag na dag in het achterhoofd?
Huiveringwekkende gedachte …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.