Een ongelijke strijd – deel 2

In de zomer van 1999 namen we eindelijk onze intrek in een eigen woning.
Een hele opluchting na allerhande huurperikelen. Eindelijk een eigen stek en ik werd vijfenveertig. Een mens moet geduld hebben …
We nodigden de ons onbekende buren uit om kennis te maken.
Mijn naaste buur F. die toen achtenzestig was (en zo oud als ik nu zelf ben), hield me in de gaten en keek welk vlees hij voor de komende jaren in de kuip kreeg.
In die tijd had ik nog een lange paardenstaart en leek ik ongetwijfeld een buitenbeentje in het grotendeels gepensioneerd gezelschap.
Mijn buur F. zei amper iets en keek nogal stroef. Ik had spontaan het gevoel: ‘Als dit maar goed komt want dit gaat niet simpel worden’.
Veel tijd had ik niet of nam ik niet al die volgende jaren voor bezoekjes aan mijn buurman F. Maar het gebeurde wel en hoe langer hoe meer bewust. Zeker de laatste jaren.
F. was een hovenier in hart en ziel en dat bleek de link te zijn die ons niettegenstaande alle verschillen nader tot elkaar bracht.
Ruim twaalf jaar geleden schreef ik een stukje waarin ik mijn buurman aanhaalde en toen was hij negenenzeventig. Een kranige oude rakker, van geen kleintje vervaard. Fysiek deed hij nog dingen waar ik in de verste verte niet meer kon aan beginnen.
Met de jaren besefte ik dat F. hoe langer hoe meer op mijn vader zaliger leek.
Wij waren het over vele zaken niet eens maar konden het wel met elkaar vinden.
De Tijd leert elkaars tijd te begrijpen en hoe dat een mens willens nillens bepaalt.
Waarden blijven waarden …
Mijn buurman F. stierf uitgemergeld en versleten tot op de draad vorige maandagochtend op eenennegentig jaar naast zijn bed op de vloer. Moederziel “alleen”.
Hij zal zich de komende lente vanuit zijn zetel alvast niet moeten dood ergeren dat de hof roept op zijn tuinman maar dat die het moet laten afweten. Dat wezenlijk onvermogen is hem bespaard gebleven.
Er zijn twee diepmenselijke eenzame momenten: geboren worden en sterven.
Al moet je het dan wezenlijk alleen klaren en weet je totaal niet wat je overkomt, a little help maakt een wereld van verschil.

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe ’n beetje
en ieder beetje dat je sterft
’t is vreemd, maar die vergeet je
Het is je dikwijls zelfs ontgaan
je zegt, ik ben wat moe,
maar op ’n keer, dan ben je
aan je laatste beetje toe.

Toon Hermans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.