Zoet de herinnering

Mijn lieve dochter Lotte wordt veertig jaar vandaag. Gisteren nam ik met mijn vrouw ons fotoarchief door om ons haar veertig voorbije jaren voor de geest te halen. Zo viel ik op enkele foto’s van een vriend die nooit had gedacht zijn uitbundig leven voor zijn zestigste te moeten verlaten.
Ik leerde Luc kennen in mijn tweede maar laatste jaar Unief in Leuven en het klikte meteen. Allebei uit hetzelfde hout gesneden en onder het vurige sterrenbeeld Leeuw geboren. Het kon niet anders dat ons levenspad zich nadien herhaaldelijk zou blijven kruisen.
Dankzij hem kon ik begin jaren ’80 mijn intrek nemen in een klein boerderijtje op de Hoge Scharent in Haacht. Daar kwamen mijn eerste geiten, werden Lotte en Pepijn geboren en ontstond geitenboerderij De Midgard. De rest is geschiedenis.
Luc liet het huurboerderijtje aan me over omdat hij had besloten onze contreien te verlaten en soelaas te vinden in Zuid-Frankrijk.
Begin jaren tachtig veroorzaakte de oliecrisis een economische terugval in de wereld. Het algemeen pessimisme werd vertaald in de term ‘doemdenken’. Luc zag de zware bui hangen en zocht in natuurlijkere contreien zijn idee van goed leven op basis van zelfvoorziening te realiseren.
Na drie weken paard leren rijden, vertrok hij met dat paard langs de GR-paden naar het zuiden en kwam nooit meer terug. Ik bleef en werd geitenboer en kaasmaker in de naïeve overtuiging een wezenlijke bijdrage te leveren tot verandering.

De jaren passeerden en als geitenboer en kaasmaker kreeg ik weinig gelegenheid Luc ie bezoeken. De enkele keren dat het dan toch eens lukte, brachten me in verwarring.
Luc leefde als God in Frankrijk en dat stond in schril contrast tot het slopend parcours van permanente zorg en aandacht dat mijn leven bepaalde. Heel soms kwam hij voor enkele dagen terug om familie en vrienden te bezoeken. Momenten om bij te praten en voeling te houden met elkaar. Zoals bijvoorbeeld in 2002.

Toen ik vernam dat zijn einde abrupt naderde, schreef ik hem:
Woorden schieten me te kort. Machteloos …

Twee vrienden
De maan maakt de nacht tot een sneeuwwit veld.
een man heeft zijn vriend van zijn leven verteld:
er is door dit spreken een wonder gebeurd:
hun harten zijn zozeer eender gekleurd
dat de een als hij soms naar de ander ziet
bij zichzelve zegt: maar ben ìk dat niet

… één hart blijft thuis en één hart gaat op reis
maar geen van twee vindt het Paradijs.
[Hendrik Marsman]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.