Des mensen

onze-hond

Onze kleine reu heeft een grondige hekel aan honden die zich groter voordoen dan ze (al) zijn. Dat laat hij als geen ander blijken tijdens het wandelen. Als wij het woord wandelen uitspreken, wat wij echt trachten te vermijden, verandert zijn afwachtende rustligging ogenblikkelijk in opgewonden ADHD gedrag. Wandelen is zijn dagelijks hoogtepunt, zijn uitgesproken moment op en top hond te zijn. Wij volgen hem gedwee. Als een stofzuiger scheert zijn muil over de grond. De kat die enkele meters verder van hem verwijderd is en zich al in staat van paraatheid brengt, ontgaat hem volledig. Zeventwintig urinelozingen tegen palen en brievenbussen verder eindigt zijn dagmoment en wordt hij terug onze passieve huisgenoot.
Kleine honden deren hem niet. Meestal laten ze hem totaal onverschillig. Uitzonderlijk voelt hij zich tot eentje aangetrokken. Volgens mijn vrouw is zijn vreemd gedrag tegenover grote honden ingegeven door angst. Haar psychologisch inzicht heeft nog een ander verdict. Onze hond vertoont een afwijkend seksueel gedrag.
Haar conclusies stemmen mij natuurlijk tot nadenken. Wat betreft het laatste zou ik de waarheid geweld aandoen om hier te stellen dat ik er een totaal andere mening zou op nahouden. Er zijn immers onmiskenbare trekjes die haar stelling kunnen staven. Het is hier echter niet de plek om de intieme details wereldkundig te maken. Dat zal u ongetwijfeld beamen.
Als ik me op rustige momenten verdiep in de aard en wezen van onze hond, dan heb ik toch het gevoel hem beter te begrijpen. Ik geef grif toe in die gevoelige materie niet wars te zijn van enige partijdigheid.
Ik neem het immers instinctmatig op voor degenen die zichzelf niet of moeilijk uit de doeken kunnen doen.
In huis ligt hij voor het raam nauwgezet zijn territorium te bewaken. Niets ontsnapt er aan zijn aandacht. Als er zich iets in zijn optiek niet kosher voordoet, laat hij ons dat ogenblikkelijk weten. Bezoek hoeft niet te bellen, wij weten het zodra er iemand nog maar aanstalten maakt zijn wereld te betreden. Maar eenmaal kennis gemaakt en wat gesnuffeld, kwispelt zijn staart als teken van goedkeuring.
De kust is veilig bevonden en een luttele minuut later vergeet hij het bezoek. Onze hond is dan ook totaal wars van enige agressiviteit en net dat maakt hem zwak buiten zijn eigen gebied.
Naderende honden vormen naar zijn aanvoelen een gevaar. Zijn diepgewortelde zorg en trouw voor wie hem nauw aan het hondenhart ligt, brengt hem standepede in beschermmodus voor het baasje. Onze hond mag dan volgens de psychologie des mensen omschreven worden als een angsthaas, het is er wel eentje die desalniettemin zijn verantwoordelijkheid en plicht ter harte neemt.
Dit werpt natuurlijk een ander licht op onze viervoeter. Vermits hij zich bij dit alles zelf overduidelijk geen vragen stelt, hoeft hij ook (als hij dat al zou kunnen) geen antwoorden te geven.
Men hoort wel eens dat honden zich identificeren met hun baasjes en hun gedrag overnemen.
Ik kan me vinden in de oprisping van ZKV schrijver A.L. Snijders: ‘Zeker weet ik het niet, naast de psychologie is ook het lot voor mij een gesloten boek.’
Over mezelf kan ik zeggen dat ik me wat graag minder vragen zou willen stellen maar dat is er tot op heden nooit van gekomen. Ik mis dan ook de kunst de zaken te laten zoals ze zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.