Kippenleed …

Mijn voorlaatste familie legkippen sneuvelde door marters en vossen. Na een jaartje pauze, een nieuwe kippenren en de installatie van een electrisch werkend kippenluikje kwamen er twee jaar terug vier jonge legkippen. Blakend van gezondheid deden die vanaf dag één het fenomeen (leg)kip alle eer aan. Vorige zomer werden er twee een makkelijke prooi van een roofvogelpaar met jonge kroost. Het is ongetwijfeld een zeer naïeve gedachte maar zou het kunnen dat al die belagers oordeelden: ‘Vier legkippen is toch wat te veel voor een klein gezin. Slecht voor hun cholesterol. We gaan voor een win-win’. Het lijkt gestoord maar neem van me aan dat je dieren nooit mag onderschatten. Niettegenstaande ons zogenaamd superieur verstand komen we immers vaak met hen in een ongelijke strijd terecht. Of staan we perplex van hun rationeel vermogen. Reisduiven die blindelings de weg naar hun kot terugvinden en kippen die kunnen tellen.
Maar wat mij het meest raakt, is hun emotioneel vermogen.
Tot gisteren hadden we dus nog twee kippen. Zag je de een dan zag je de andere. Bovenste beste maatjes, vier poten op één buik, net als Pauline en Paulette. Samen ongeduldig kakelend tot dat luik ’s ochtends open gaat om uiteindelijk naar buiten te stormen of hun leven er vanaf hangt. Dan zij aan zij de godganse dag krabbend en pikkend in de mulle grond tot de duisternis valt en de tijd komt om naar hun tram te gaan. Als dat moment is aangebroken, zie je het ADHD gedrag eigen aan kippen veranderen. Plots verstillen ze en begeven ze zich als ’t ware in een rustig ritueel parmantig naar hun hok. Als ik daar naar kijk, denk ik te weten wat in hen omgaat. Namelijk onze dag is goed geweest, we hebben weeral ons best gedaan, morgen terug een ei en gaan we er weer voor. Toen ik hen gisteren hun dagelijkse portie groen bezorgde, kwam maar één kip aangestormd. Sowieso vreemd en een verontrustend teken aan de wand. En ja, de tweede kip lag doodgebeten op haar rug wat verder in de ren. Eerlijk gezegd, dat pakte me. De nog levende kip was uit haar lood geslagen. Toen ik de dode kip had verwijderd, bleef ze op die plek een hele tijd rondhangen. Met zachte, duidelijk treurende geluiden vroeg ze zich af waar haar maatje was gebleven. Toen de duisternis viel, ging ze in het hok maar kwam er snel terug uit. Waar blijft mijn maatje nu?
Ik ben benieuwd hoe het haar vandaag in haar eentje vergaat.
Hoe kan ik haar nog ruim een maand aan de waggel houden tot er een nieuwe familie kippen komt?
Eén ding is zeker, ik zal mijn best doen Paulientje.

thelastone

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.