Egidius, Egidius …

Egidius waer bestu bleven

Gisterenmorgen trek ik gewoontegetrouw een blaadje van De Druivelaar die tegen de keukenmuur hangt. Eén september … ja, dat weet ik zelf ook wel en dus is de zomervakantie voorbij. Ook dat nog.
‘Welke heilige is vandaag aan de beurt?’ denk ik toevallig. Awel, Egidius. Eén van die andere driehonderdvierenzestig heiligen die jaarlijks de revue passeren bij trouwe bezitters van De Druivelaar scheurkalender.
De naam Egidius zou me geen moer betekenen, moest mijn vader zaliger niet Egide hebben genoemd … ook al zei iedereen Jules.
Nooit geweten hoe dat komt. Leg het dan maar uit aan je kinderen en kleinkinderen als ze met stamboektoestanden komen aandraven.
In het gezin van mijn vader waren er vijf kinderen: Pierre, Jean, Felix, Maria en … Egidius, de oudste, enkel gekend als de Jules.
Egidius waer bestu bleven de voorbije zesentwintig jaar, vraag ik me melancholisch af.
De voorbije weken vielen ze weer als vliegen. Ouders van vrienden, ook vrienden … en dan is ’t nog geen herfst, speelt het in mijn achterhoofd. Het valt me op hoe ouder je wordt, hoe meer je aan het tellen gaat.
De kerkhoven liggen vol met mensen die niet gemist konden worden, zegt men schamper.
Wel, je wilt het niet weten …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.