We(i)sten in het Oosten

Start van de ‘grote’ vakantie …
Een volle dag zonder Karditsel valt me te beurt, van zondagnamiddag tot maandagmiddag, voor een tripje waar ik al weken echt naar uitkeek.
Twee uur rustig rijden over een bloedheet asfalt naar de Oostkantons, een mij onbekende regio. Dat is niet moeilijk te begrijpen als je weet dat ik zelden buitenkom …
Eindbestemming is het gehuchtje(?) Weisten.
Bomen komen elkaar nooit tegen, mensen wel. Vaak per toeval en in dit geval door drie onschuldige ezels en ook wel het dorp Muizen.

Victor et Colette

Ik kreeg twee huisnummers mee. Het oude en het nieuw ingevoerde. Dat vraagt om problemen, dacht ik al voor ik vertrok. Gelukkig had ik onderweg mijn vaste rugzak stress achtergelaten met de vastberaden instelling ‘mijn dagje’ niet te laten verkloten door opspelende zenuwen. Die houding leverde me niet enkel een onverwachte en verrassende ontmoeting op maar ook de rust en gemoedelijkheid die ik voor ogen had.
Dus … ik passeer het nieuwe huisnummer en niets wijst erop dat ik ben waar ik moet zijn. Ik rij dan maar door naar het oude nummer en dat lijkt ook niet de bestemming. Geen mobiel netwerk om contact op te nemen. Ik trek mijn stoute schoenen aan, parkeer de auto en ga aaanbellen. Oostkantons … da’s Duits, bedenk ik.
Bedenking twee, ingegeven door mijn jarenlang langharig voorkomen: ‘Geen mensen afschrikken, op afstand blijven’.
Een mij ruim tachtigjarig lijkende dame komt sloffend tevoorschijn en draait met de sleutel het slot van de deur open. Dit loopt mis, dwarrelt door mijn hoofd en daar gaat mijn ontzenuwd dagje de mist in voor een gênant gesprek. Waarom moet dit nu weer?
Ze doet teken dat ik moet komen, ik nader tot de deur en lanceer mijn vraag: ‘Ich suche …’. Maar mijn woorden verdwijnen in dovemansoren, ze dringt erop aan dat ik haar volg. Ze loodst me het huis door naar de veranda en roept daar op haar man die buiten aan zijn serre staat. Wijl die komt aangestrompeld, moet ik gaan zitten en vraagt ze wat ik wil drinken. Alles in mij zegt dat als die man binnenkomt de situatie enkel kan verergeren. De ouderling overziet rustig de situatie en voor ik het weet staat er een flesje bier voor mijn neus. Het begin van een gemoedelijk en warm gesprek. Gelukkig in het Frans. Binnen de kortste keren ken ik heel de voorgeschiedenis van Victor et Colette én het reilen en zeilen in het kleine dorpje Weisten. Een verrassende, onverwachte ontmoeting. Voor hen een zondagnamiddag waar ze vermoedelijk allang naar uitkeken. Een babbeltje over vroeger en nu dat het eenzame geluid van het tikken van de klok doet vergeten. Ja, Colette begint te dwalen en Victor tracht overzicht te bewaren en hun leventje in stand te houden.
Blijven kan ik niet, mijn bestemming is enkele huizen terug. Ik neem met dankbaarheid afscheid. Mijn dagje kan alvast niet meer stuk.

Eric en Marianne

Hoe noemen inwoners van Muizen eigenlijk? Ik zou ’t eigenlijk moeten weten want ik ben al ruim 35 jaar met eentje getrouwd. Ik heb haar ooit één keer Muis (in ons dialect) genoemd en dat viel dermate in slechte aarde dat ik er sindsdien nooit meer over nagedacht heb.
Het koppel Muizenaars(?), Eric en Marianne, wonen sedert het voorjaar ‘willens nillens’ voorgoed in Weisten en hun drie ezels staan ‘in afwachting’ op de geitenboerderij in Lummen waar we als Karditsel kaas maken.
Zo heb ik half februari Eric leren kennen en van het een kwam het ander. Zondagnamiddag stond ik ‘eindelijk’ via een omweg bij Victor et Colette aan de deur.
Een prachtig uitzicht vanuit de tuin, totale rust en … stilte. Een ideale omgeving om ‘onverwachts van scratch’ een nieuw leven op te starten, denk ik dan. Makkelijker gezegd dan gedaan want wat hen is overkomen, heeft diepe wonden geslagen.
Toen ik maandag in de loop van de voormiddag huiswaarts keerde, dacht ik kilometers lang:

Als je geschoren wordt, moet je stil zitten
Als je citroenen krijt, maak dan limonade
Want … één gedachte verderop ligt de betere versie van alles

Just keep trust …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.