Als kwik …

Vandaag zag ik de Kwik. Zo’n ontmoeting geeft altijd een warmtegevoel waar zelfs een ouderwetse stoof niet kan aan tippen. Het was verdorie weer viel te lang geleden. Maar wie is de Kwik?
In oktober 2004 schreef ik onderstaande blog post en daarmee wordt alles duidelijk 😉

Bram

Drie zondagen geleden hoorde ik op de radio een eerder opgenomen interview met Bram Vermeulen. Bram vormde samen met Freek De Jonge Nederlands Hoop, een cabaretgroep die begin jaren ’70 met succes het linkse Vlaanderen en Nederland beroerde.
Na de split in ik-weet-niet-welk-jaar ging hij solo en schonk ons sedertdien enkele hartverwarmende CD’s.
Mijn hart stond even stil toen ik op de radio vernam dat hij op vakantie in Toscane schielijk overleed. Op zevenenvijftigjarige leeftijd verliet hij ons voor een solotrip naar het hiernamaals.
Hoe het verder met hem vergaat horen we, als we Bram mogen geloven, in ons volgend leven.
Op zondagmorgen dus, mediterend achter het stuur, hoorde ik hem zeggen hoe opmerkelijk het is dat in Vlaanderen iemands beste vriend, de vriend voor het leven, uit de lagere school blijkt te komen. Een periode in het leven waarin de onschuld en de zuiverheid de toon aangeeft. Meestal een buurjongen …
In Nederland daarentegen duikt de beste vriend vanaf 18 jaar op, of na de middelbare school of nog later in het leven.
Een cultuurverschil waarvoor hij zelf nog geen verklaring had gevonden. Op die verklaring moeten we nu spijtig genoeg niet meer rekenen.
Opmerkelijk toch die verschillen tussen de Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden, maar edoch ze houden de relatie spannend. En wat is een relatie zonder spanning? Als een mannenonderbroek zonder elastiek. Je trekt het ding keer op keer naar boven maar twee minuten later hangt het weer aan je knieën.

Het buurjongen fenomeen, iemand uit de lagere school waar je de rest van je leven mee verbonden blijft. Ook al ben je elkaar vijfendertig jaar uit het oog verloren.

Kwik en Flupke

Palm

In Machelen waar de ouderen van het mannelijk geslacht ‘trekkebenend’ door het dorp sukkelden als menselijke hiëroglieven van het oud Brabantse ras, liggen mijn aardse wortels.
Bij ons in ’t dorp dronken ze (veel te veel) Palm en … Dobbele Palm met Kerstmis. Vandaar het trekkebenen (maar dat is een ander verhaal).
Wat is het beeldmerk van DE Palm?
Vriendelijk ogende, bruine boerenpaarden met blonde manen! Palm bestaat nog, kijk maar naar de tv spotjes. De reclame laat op het scherm stoere boerenpaarden los en iemand zegt met diepe onverschrokken stem: ‘PALM … WAAROM? DAAROM!
Dus geen flauw gezever over: ‘MATEN, MAKKERS, MAES‘.
Daar waar nu Makro en autosnelwegen heersen, groeide ik op in een arbeiderswijk waar iedereen iedereen kende, de achterdeur plat werd gelopen, de voordeur niet bestond, de kinderen na schooltijd op straat speelden met het bos in handbereik op een boogscheut van Brussel.
Machelaars zijn halve brusselaars en dat hoor je in het plaatselijk dialect. Een Machelaar heeft geen maten of makkers, maar ‘kamerouten‘.
Onafscheidelijk waren we. Zag je de ene dan zag je de andere. Wij waren uit elkaars buurt niet weg te slaan.
Ravotten, ruzie krijgen, ontzettend veel ruzie maken, twee dagen mokken maar onherroepelijk terug bij elkaar kruipen vanuit het diepe besef dat je elkaar eigenlijk geen dag kan missen, lief en leed delend, samen stil en schuchter bij het kleine en grote verdiet.
Als twee spitsbroeders liepen wij zorgeloos door het dorp, maar ook onontkomelijk jaar na jaar onze volwassenheid tegemoet.
En die kwam er voor we er erg in hadden. Na onze lagere school nam het leven ons apart en stuurde ons elk een ander pad op.

Frodo en Sam

Deze zomer hebben we elkaar gezocht en teruggevonden.
Mij leek het als met enige schroom terugkeren naar het ouderlijk huis na een eeuwiglijkende afwezigheid.
Je loopt schoorvoetend de kamers in, trekt voorzichtig de kastladen open en merkt dat alles nog op zijn vertrouwde, gekende plekje ligt. Dat geeft een onnoemelijke rust: terug thuiskomen, de draad terugvinden met een wezenlijk stuk van jezelf.

DAAROM is ware vriendschap als Kwik: Eenmaal in je lijf zet het zich vast en stapelt zich op zodat je het nooit meer kwijt raakt.

Onze eerste communie. Liks de Kwik en rechts den deze

Onze eerste communie. Links de Kwik en rechts den deze

Bedankt kamerout, de broer die ik nooit heb gehad maar die jij steeds voor mij bent geweest.

Een Reactie op “Als kwik …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s