Niets is nutteloos

Vrijdagavond keek ik op TV naar de film over het leven van Rocco Granata. Een aangrijpend verhaal …
Hoe passie en volharding je uiteindelijk brengen waar je dromen vertoeven.
Vandaag kroop ik tussen mijn oude dozen op zoek naar een opstel dat ik schreef in 1974 tijdens mijn zéér kortstondig verblijf aan de normaalschool van Sint-Pieters-Leeuw.
De normaalschool is een verouderde benaming voor het schooltype waar onderwijzers opgeleid werden. Ik kwam daar tegen mijn zin terecht om de lieve vrede in het ouderlijk huis min of meer in stand te houden.
Op het eind van mijn tweede kandidatuur Scheikunde aan de Katholieke Universiteit van Leuven besloot ik de pijp aan Maarten te geven. De wereld was volop in verandering als gevolg van mei ’68 en die nieuwe wereld leek mij veel waardevoller dan het strebersgedoe aan de universiteit. Als dropout kwam ik thuis en zoals verwacht, viel dat allesbehalve in goede aarde. Begrijpelijk …
Als compromis gaf ik toe om het studeren verder te zetten aan de normaalschool, aka het regentaat. Dus niet meer op kot in Leuven maar dagelijks vanuit Machelen met de bus en de tram naar Sint-Pieters-Leeuw. Het begin van een ware, gelukkig korte, morele marteling.
Het nieuwe schooljaar was er al een week of twee begonnen toen ik er met mijn parka en oude soldatentas arriveerde. Om mijn studiebeurs niet te verliezen, had ik nog eerst herexamens moeten afleggen in Leuven. Van de eerste seconde in die school bleek ik de vreemde eend in de bijt. De johnnies en marinas die er de schoolbanken bevolkten, leken net modepoppen met bovendien allemaal hetzelfde accessoire. Een koffertje dat dienst deed als boekentas. Klik, klik en dat ding ging open. De inhoud was minder spectaculair: een brooddoos, enkele schoolboeken, schriftjes met lijntjes en schriftjes met vierkantjes, een paar biccen and last but not least een voor mij buitenaards ding … tipp ex.
Een van de eerste dagen moesten we naar een ander leslokaal voor de les Nederlands. Als hazen vlogen mijn klasgenoten allemaal weg en ik volgde op ’t gemak. Toen ik dat klaslokaal betrad, waren alle schoolbanken ondertussen bezet behalve eentje. Het was een langwerpig lokaal. Vooraan in het midden de tafel van de leraar, links en rechts tafels voor de studenten en recht tegenover de leraar op enkele meters van hem verwijderd nog een tafeltje. Mijn tafeltje …
Toen de leraar verscheen, kreeg ik door waarom de anderen er nogal gestresseerd bijzaten. Zo’n ouwe, gedrongen knorpot die al veel te veel jaren alle hoop had verloren iets wezenlijks te betekenen voor het zooitje would-be regenten die jaarlijks zijn banken kwam vullen en zelf dagdroomde over zijn pensioen.
Ik kon mijn oren niet geloven toen we als huiswerk voor de volgende week een opstel moesten schrijven over de vrijetijdsbesteding, aka hobbies.
Ik schreef het volgende:

Opstel van 1974

De volgende les zat ik vrijwillig terug in het midden en tot mijn verbazing las hij mijn opstel voor als voorbeeld voor de rest van de klas.
Een maand later, na een rebels parcours, werd ik bij de klastitularis geroepen. Ik moest met de kerstvakantie maar eens goed nadenken wat ik met mijn leven wou en of ik me na de kerst als een normale student in de normaalschool kon gedragen.
Ik dacht enkele seconden na waarbij ik in een flits de film van de komende thuisellende voor ogen kreeg, maar dat weerhield me niet om onverschrokken het volgende te zeggen: ‘Wel, ik heb geen veertien dagen nodig om daarover na te denken. Ik kan je dat nu al zeggen. I quit’
Ik pakte mijn soldatentas en begaf me naar de uitgang. Toeval of niet maar daar kwam ik de leraar Nederlands tegen. Die vroeg natuurlijk waar ik in het midden van de schooldag naartoe ging. Ik had niks anders te zeggen dan dat ik het voor bekeken hield.
Ik zal het nooit vergeten. De man gaf me een warme hand en zei: ‘Je neemt een juiste beslissing. ik wens je veel succes in je verdere leven’.
Acht jaar later kwam ik de vrouw van mijn leven tegen en vond ik ‘eindelijk’ den draai die voor mij was weggelegd. Heus niet de makkelijkste weg, maar wel mijn weg.
Alles wat eraan voorafging, was niet nutteloos. Want weten wat je niet wilt, leidt uiteindelijk tot het juiste pad.

Never eat your soul to fill your belly …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s