De helaasheid

Mijn goede vriend Desiderius schreef me gisteren op zijn typisch bloemrijke wijze: ‘Hoe drijf je de herfst door de wrongel en hang je zijn geuren aan elke gerijpte korst?‘.
Ik antwoordde: ‘In de trein zonder rem waar ik blijkbaar ben opgestapt, razen de dagen en jaargetijden voorbij als flitsen. De vaart te snel voor een ondertussen wat ouder wordende rakker die steeds genot en rust vondt in overpeinzing en reflectie.

Edoch de realiteit van het leven is:

‘Choisir, c’est renoncer’ oui, mais si on ne renonce à rien, on ne préfère rien, on ne fait rien, et finalement on n’est rien. S’engager et choisir, c’est se créer, c’est se libérer, nos choix nous créent et nous libèrent.

André Gide

Teleurstellend ...
Leg die existentialistische gedachte vandaag eens uit aan jonge mensen die getogen zijn in een wereld waarin alles altijd mogelijk lijkt, de mogelijkheden ‘schijnbaar’ eindeloos.
Helaas, helaas er zijn voor wie hartstochtelijk persoonlijke bestemming en zingeving zoekt geen mirakels te verwachten.

Waar zijn de mirakels?

Onze levensloop zit net als een DNA streng vervat in zich steeds herhalende sequenties van vaste patronen.
Wat je ook doet of betracht, alles heeft een hoog copy & paste gehalte. Daar is geen ontkomen aan.
Het vergt offers, moed en vastberaden toewijding om die existentiële uitdaging ‘tenvolle’ op te nemen en volgens best vermogen te verwezenlijken.
Want … he who stands for nothing will fall for anything.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s