A imaginação, o nosso ultimo santuário

Ik heb iets met Portugal. Aan de sardienen en andere dingen die te lang in ’t water hebben gelegen, zal het zeker niet liggen. Ik eet dat nooit, want ik verdraag geen vis(achtigen). Ik heb dus geen enkel benul wat ik mis, maar dat is niet erg. Een mens moet leren leven met z’n beperkingen. Er zijn ergere dingen in ’t leven, niet?
Portugese vlag
Wat heb ik dan met Portugal? ‘Kardoenbloemen’ hoor ik jullie al in koor roepen. Ja, dat klopt tegenwoordig, maar er is meer dan dat. Drie keer ondernam ik een reis naar Portugal, zelfs één keer met Eurolines. Dat was pas onderweg zijn.
De laatste keer ging ik om meer te weten over de Queijo Serra da Estrala. Maar eigenlijk leerde ik meer over andere zaken …
Wel, het gaat over dat diep geworteld gevoel dat je in Portugal met de lucht inademt, tenminste als je er gevoelig voor bent. Dat gevoel trekt mij aan. Mijn onrustige ziel komt thuis in Portugal. De Portugezen hebben er een woord voor, namelijk saudade. Het is een van de moeilijkst vertaalbare woorden.
Waarom dat gevoel mij zo aanspreekt, ga ik hier niet uit de doeken doen. Dat zou ons veel te ver leiden, vrees ik. Dat is iets voor later, als ik te oud en te stijf ben geworden om nog over een kaasvat te hangen …
Het was vorig jaar de bedoeling om in juni – juli naar Portugal te trekken en er de oogst van de kardoenbloemen mee te maken om er daarna uitgebreid over te verhalen. Maar dat was wishful thinking in een opstartfaze. Er was bij wijze van spreken nog geen tijd om twee keer per dag naar de wc te gaan.
Kaasmakerij Karditsel heeft een duidelijke Portugese link en die vormt een wezenlijk onderdeel van het Karditsel verhaal.
In een tijd waarin steeds meer mensen (te pas en te onpas) de woorden lokaal en streek in de mond nemen en steeds meer regio’s streven naar een DOC of DOP, kwam Karditsel met een lokale vernieuwing op basis van een oeroude Europese traditie. Karditsel koppelde oude kennis uit de binnenlanden van Portugal aan nieuwe inzichten.
Portugese ontdekkingsreizigers
Ja, Portugal is vandaag een schim van wat het ooit is geweest. Edoch, stel je even voor: ‘Wat als de Portugezen niet de moed hadden gehad hun verbeelding te volgen om het ongewisse te verkennen en in kaart te brengen?’
Vier dagen zou ik dit jaar uit het kaaskot moeten raken. Een hele uitdaging ;-((
Voeling houden, de verbeelding kansen geven, met reflectie terugkijken naar wat is geweest. Maar bovenal turen naar de einder, de plek van waaruit de toekomst aan komt drijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s