Allemaal beestjes

Met beesten moet je geluk hebben …
Een week of twee geleden komen we thuis en onze kippen zijn spoorloos verdwenen. Heel de tuin afgezocht, maar geen pluim meer te bekennen. Allez, hoe kan dat nu? Een vos misschien? Neen, dat is gewoon niet mogelijk in onze buurt. Wat dan? Effe gaan klappen met de achterbuur en die komt een dag later met een kip die hij in een verwilderd stuk van zijn tuin had gevonden. Nu de rest nog, dachten we. Ballekes, het is bij één kip gebleven en die bewuste kip is een vreemde vogel. Bovendien valt het ons ‘nu’ op dat ze een blauw bandje draagt aan één van haar poten. Nog nooit zo’n kip gezien. Niet teveel over nadenken, maar al bij al blijft het een open vraag wat onze buurman nog zoal heeft zitten in zijn verwilderde tuin …

Where are my chickens?

Where are my chickens?


Eind juni krijgen we dan eindelijk onze langverwachte koelwagen van Japans merk aangeleverd. Oef, met dat tropisch weer een must als je met kaas moet rondrijden.
Paar dagen terug brandden er twee controlelampjes die na raadpleging van de handleiding melding maken van motorstoring. Niet echt iets om mee te lachen. Na twee depannages wordt de wagen weggevoerd naar de garage.

Diagnose: een steenmarter knabbelde gretig aan de leidingen onder de motorkap. Naar het schijnt, zijn Japanse auto’s omwille van de visolie in sommige van hun leidingen bijzonder geliefd door steenmarters.

Steenmarters en visolie

Steenmarters en visolie


Eind van de maand zijn we voor tien à twaalf jaar een huisbewoner rijker. Na jaren en jaren van twijfel is de kogel door de kerk geraakt. Er komt een hond en onze jongste telg, Robbe, wordt dan het baasje van een acht weken oude Jack Russel. We zijn al enkele keren gaan kijken naar de puppie en zoals het ernaar uitziet, lijkt het geen ADHD’er. Oef!
Zelf hou ik wel van honden, maar ik krijg er geen meer. Los daarvan geef ik grootmoedig toe dat onze levensomstandigheden niet toelaten om ‘de’ hond van mijn voorkeur te houden, namelijk een Border Collie. Die moet volop ruimte hebben, ruimte die er niet is … en vermits ik niet van plan ben om elke avond met een hond aan de leiband rond te dabben, houdt mijn hondenverhaal waarschijnlijk definitief op.
Jack Russel op komst

Jack Russel op komst


Gisteren vroeg Koen, de geitenboer, om de geitenkudde in de namiddag buiten op de weide te laten. Honderdvijftig geiten die dringen om buiten te raken, vervolgens ongebreideld hun benen uitslaan en dan de lommerte opzoeken. Een prachtig schouwspel …
Het kan aan mij liggen, maar geiten zijn prachtige wezens. Ik heb er voor altijd mijn hart aan verloren. Ik geef grif toe dat het er te weinig van komt om er dagelijks voeling mee te houden. Uiteindelijk zijn zij onze leveranciers van de gezonde, lekkere melk waarmee Karditsel rauwmelks kaas kan maken. Ja, een duidelijk werkpunt!
De geitenkudde op 't Goerenhof

De geitenkudde op ’t Goerenhof


Nog een maand verder en de uitbreiding van de kaasmakerij is rond en kan we de productie van onze kardoenkaas onder optimale omstandigheden worden opgestart.
Een hele uitdaging staat ons in september voor de boeg. Geen twijfel aan!
Het zal tot eind 2015 duren vooraleer we alle zaken op orde hebben. Dan is ’t winter, tijd van inkeer en reflectie.
Hopelijk komt er nadien tijd en ruimte vrij om met volle teugen te genieten van het prachtig verhaal dat dagelijks door Karditsel in samenwerking met de geitenboerderij in Lummen wordt geschreven.
Maar zoals het gaat: ‘Choosing to dig deep and say more, though, is where both risk and reward live.’

3 Reacties op “Allemaal beestjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s