De schoonheid van je eigen dromen

Op 14 september gaf schrijfster en columniste Ann De Craemer aan de Universiteit Antwerpen de afstudeerrede tijdens de proclamatie van de studenten taal-en letterkunde en vertalen & tolken. De volledige tekst van die rede vind je op haar blog.
Haar rede doet me natuurlijk denken aan de zeer inspirerende speech van Steve Jobs op de 2005 Stanford Commencement. Een speech met de memorabele boodschap: ‘Stay Hungry. Stay Foolish‘.

Mijn zoon Pepijn wees me op een citaat van Louis Paul Boon dat in de rede van @AnnDeCraemer wordt vermeld.
Louis Paul Boon engageert in zijn werk voor een meer rechtvaardige, duurzame, vreedzame en solidaire samenleving waarin mensen eerlijke kansen krijgen. In zijn literaire werk evolueerde Boon van anarchistisch communist tot een individualistisch socialist.
Steeds dwars en averechts, altijd een tedere anarchist.
Zijn hoofdverdienste ligt hem in het feit dat hij de geschiedenis van de kleine man beschreef, iets wat nooit in de geschiedenisboekjes aan bod kwam.
Louis Paul Boon

Over Arbeidsvreugde

Ge moet nooit voor uzelf de zon gaan zoeken in de boeken of op de kermis, in de kerk of onder de rokken van een vrouw, in het diepste van de zee waar veel geld moet liggen of in de verte waar misschien een luilekkerland is, maar ge moet met liefde arbeiden aan het werk waarin ge het handigst zijt, en beseffen dat uw werk, hoe simpel het ook is, deze en de komende geslachten helpen zal. Over uw eerlijke arbeid in dienst van de gemeenschap zittend, zult ge ontdekken dat ge nergens de zon moet gaan zoeken, want zij zit binnen in u.

Waar is de zon te vinden die je leven moet kleuren en verwarmen als je op het eind van je studententijd door de poort stapt waarachter het pad loopt waarop je eigen leven zich zal slingeren? Waar haal je onderweg het inzicht en het vertrouwen om je jonge, prille dromen tot leven te roepen?
Het is wellicht een boutade, maar niemand verdwaalt op een rechte weg. Voor wie op begane paden loopt, lijkt de weg aardig op te schieten, maar belandt misschien verder van “thuis” dan ie denkt.
Toen voor mijn twee oudste kinderen in 2006 de studententijd was afgelopen, schreef ik:

Koester grootse verwachtingen, wees geen belijder van het gemiddelde, schep je eigen leven, ga zo ver je verbeelding je draagt en hou vol wanneer anderen zouden afhaken. Leef en wordt niet geleefd.
Doe je ziel niet teveel geweld aan wanneer jeugdelijke onervarenheid, ijdelheid of trots je geest en handelen ongemerkt hebben vertroebeld.
Hou steeds een ontsnappingsroute voor ogen die je toelaat jezelf te bevrijden uit de kooi waarin je gewild of niet verzeild bent geraakt. Laat het ontsnappen een wezenlijk onderdeel vormen van je verbeelding. Immers, onze verbeeldingskracht is ons laatste en enige heligdom.

Schrijven is zwijgen, heb ik wel eens gelezen. Niets is volgens mij minder waar.
Spreken is zwijgen geworden, want weinigen verstaan de kunst hun gevoelens of gedachten te kneden en te smeden tot iets oorstrelends en verteerbaars; klein de kans dat hun spreken in staat is onze ziel te beroeren.
Veel van het spreken is verwarrend en vermoeiend, oppervlakkig of zelfs inhoudsloos. Spreken wordt dan ook als zwijgen: nietszeggend. Daarom schrijf ik …
Al schrijvend neem ik de tijd om voeling te krijgen met mijn ziel en kom ik even tot rust. Toch ben ik geen schrijver. Mijn naam is De Snijder en om een of andere, niet zo bijster goed te verklaren reden leidde mijn levenspad zich slingerend tot het snijden van kaas(wrongel) … en bracht me uiteindelijk thuis.

Een Reactie op “De schoonheid van je eigen dromen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s