Het schoonste ligt bovenop

Kardoen

Cynara cardunculus oftewel de kardoen … een vergeten groente en de trots van mijn groentencirkel

Het veld van mijn vader lag een dikke vijfhonderd meter van ons deur.
Heel de groentenoogst werd met de kruiwagen door de straten naar huis gesjouwd. Ajuinen, patatten, wortelen … noem maar op.
Halverwege moesten we het lindenplein passeren en onder die statige bomen zaten in de zomer altijd een groep oude rakkers op een bank te lameren.
Als een kruiwagen werd geladen, zei mijn vader steeds: “Leg de dikste en schoonste van boven”.
De eerste keer had ik als jonge knaap niet door welk verschil dat nu kon uitmaken wat er bovenaan ligt. Maar vader’s wil was wet en dus was het selecteren geblazen. Overladen over het lindenplein gingen alle blikken naar die kruiwagen en werden we steevast aangesproken. ‘Precies een goe jaar, Juul’.
Waarop mijn vader dan laconiek antwoordde:”Ja, ik mag nie klagen”. Trots en tuinderseer gered, sjokten we dan verder naar huis.
Er zijn mensen die er een beroep van maken om zich continu langs hun beste kant te tonen en er nauwlettend op toezien hun kleine kantjes te verbergen. Edoch, zo was mijn vader niet, hij was dag in dag uit een eenvoudige, low profile man.
Misschien ligt het aan mijn knapentijd dat ik mooie foto’s post van mijn groententuin. Maar geloof me, het is niet al rozengeur en maneschijn dat de tuinman omringt. De bladmineervlieg heeft zich weer meester gemaakt van de blad- en knolselder, de woelmuizen bijten de jonge koolplanten af, de slakken vreten meer paksoi dan wij ooit zullen eten en de hanepoten tieren weer welig, maar voor de rest valt er zeker niet te klagen. Mijn schoonmoeder die ons al jaren uitlacht om onze wortelstompjes, zingt dit jaar een ander liedje. Mooie, sappige, ongestoken wortelen bij de vleet vallen ons ten deel.
Mensen stellen wel eens dat een eigen groententuin wel leuk is maar toch veel en onophoudelijk werk vergt. Dat is een halve waarheid. Tot eind mei vergt de tuin weliswaar veel aandacht en zorg, maar nadien is het oogsten en genieten van eigen gewin dat de klok slaat.
Wel, om eerlijk te zijn, onderschat dat oogsten maar niet. Als al die verse lekkernijen daar liggen, moet je er wel op tijd iets mee doen. Uitdelen bijvoorbeeld, dat doet meer deugd dan je zou denken.
Loon komt na werk, eerst zweten dan vreten. Zo is het altijd geweest en zo mag het wat mij betreft ook blijven. Verder is het toekijken, een handje toesteken maar vooral geduldig wachten wat het worden zal, zoals met mijn kardoen bijvoorbeeld. Drie jaar terug plantte ik er ook eentje, quasi op dezelfde plaats. Na een tijdje ging die slap hangen en teerde volledig weg. Dit jaar staat hij fier en met volle goesting zijn tijd uit te zingen om in het najaar trots zijn rode distelbloemen te tonen.
Geloof me, ik kijk er uitermate naar uit. Alles heeft zijn tijd nodig om te rijpen. Zo gaat dat met bloemen, zo gaat dat met kaas en zo gaat dat met mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s