Dag na dag

Op vijfentwintig dagen kan er veel veranderen, zelfs zienderogen dag na dag. De natuur staat niet stil, want alles heeft er en kent er zijn tijd … vaak slechts een korte tijd.
Iedere tuinier(ster) weet uit ervaring dat al het werk dat men voor eind mei levert, de oogst van het tuinseizoen bepaalt. Niet voor niets zegt het spreekwoord: ‘Wat men zaait, zal men oogsten.’
De tuin is een plek met onnoemelijk veel kleine en grote actoren waar men, met mits zorg en aandacht, mee kan creëren om daarna het genot van het consumeren te verwerven. Prosumeren, een samenvoegsel van produceren en consumeren. Een begrip dat door de futoroloog Alvin Toffler in zijn boek De Derde Golf naar voren wordt gebracht. In dat boek uit 1980 schildert hij uitvoerig het toekomstig wereldbeeld: veranderingen in ons leefpatroon, werk, gedrag, opvatting over gezin en de liefde, economische en poilitieke structuren. Een aanrader …
Het minst dat kan gezegd worden, is dat in de rol van vrijwillige prosument de tuinier(ster) door betrokkenheid dichter tot de realiteit der dingen komt en met respect naar voedsel leert te kijken. Onze kijk op voedsel(productie) bepaalt immers hoe onze maatschappij draait en keert.
De tuin is een plek waar men leert te nemen en te geven. Of men nu wilt of niet, er zich al of niet aan ergert, ieder zoekt er zijn deel.
Tuurlijk proberen we het laken naar ons toe te trekken en trachten we met onze menselijke creativiteit de meeëters de loef af te steken. maar geloof me, het blijft een ongelijke strijd. Eten moet en doet immers iedereen …
Veel, maar niet alles, gaat vanzelf in de tuin. De bladmineervlieg heeft zich al genesteld op de selder, de slakken doen hun nachtelijk werk, de merels weten de jonge koolplantjes en rijpe frambozen ongenadig te vinden, de wortelvlieg ligt op de loer en de familie vlaamse gaaien zit zich nu al te vergapen aan het nakend erwtenmenu.
De tuin is constant in beweging. Soms aarzelend, afwachtend bij minder gunstige omstandigheden, maar bij de minste opportuniteit niet in te tomen. Sommige planten staan ergens waar ze niet floreren en treuren. Met wat zorg en aandacht kunnen ze het redden, anderen houden het voor bekeken en sterven. Maar nooit hoor je ze klagen, zij sterven geruisloos.
Derek Powazek schrijft:

All plants want is a little water, a little sun, and a little company. And in return they’ll grow and change and reward you occasionally with explosions of beauty.
These changes don’t happen at internet speeds. You’ll hardly know they’re happening at all. This is one of the gifts plants give me. They remind me to slow down, to take the long view, to breathe, relax, and just wait for what happens next.

Zijn artikel over planten en mensen vind ik persoonlijk bloedstollend mooi en meer dan ontroerend.

Wat er tussen vier en negentwintig mei kan veranderen …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s