Moeilijk gaat ook

MelkkruikenEen maand geleden maakte ik op deze blog melding van het vernieuwend kaasproject dat we op de wereld willen zetten. Ongetwijfeld vragen jullie zich af hoe ver het er nu mee staat. Wel …
Er is al heel wat voorbereidend werk verzet en voor de meeste zaken zijn we er ondertussen uit hoe we een en ander zoeken aan te pakken.
De keuze van het trailermodel ligt vast. Kwestie van dat wegmonster te bestellen. Ik mag er voorlopig niet aan denken om met een dergelijk gevaarte achter mijn bestelwagen doorheen het Vlaamse achterland te manoeuvreren. Moeiljk gaat ook … zegt men.
Kaas maken in een trailer heeft zo zijn beperkingen. Daar moet ik alvast geen tekeningtje bijmaken. Om het nog wat complexer te maken, hebben we om (voor ons) begrijpelijke redenen gekozen voor niet alledaagse kaasproducties. Hier de bevestiging, voor wie er al aan zou getwijfeld hebben, we gaan geen Goudse kaas maken 😉
Het kaasmateriaal dat in de trailer komt te staan, moet niet alleen op maat worden gemaakt maar moet ook één persoon op arbeidsvriendelijke wijze toelaten de kaasjob te klaren. Een hele uitdaging, maar daar zijn we dankzij onze ervaring vrij vlot uitgeraakt. De offerte voor dit kaasmateriaal heeft ons gelukkig niet achterover doen vallen.
Rond half februari ontvingen we uit Frankrijk één set kaasvormen voor één van de door ons gekozen kaasformaten. Ook bij (sommige) producenten van kaasvormen heeft de tijd niet stilgestaan. Een vernuftig all-in systeem, licht, makkelijk reinigbaar en natuurlijk … peperduur. Zondag 16 februari hebben we thuis een kaastest uitgevoerd met dat materiaal: kaas maken in de keuken, kaasvormen vullen in de badkamer. Man, man, man, wat een gedoe … maar moeilijk gaat ook. Al zoek ik dit niet elke week voor mijn plezier te herhalen. Het systeem werkt als voorzien, meer moet dat voorlopig niet zijn. Ik ben wel benieuwd naar het uiteindelijk resultaat, want het kaasproces zelf is allesbehalve vlekkeloos verlopen.
Kaas maken in de keuken
De zuurselculturen waren niet meer van de jongste en om het nog erger te maken, doseerde ik ondermaats. De verzuring liet dan ook eindeloos lang op zich wachten met als gevolg dat het productieproces moest bijgestuurd worden om op het goede punt uit te komen. Tot overmaat van ramp begon tegen de avond mijn keel te schrapen als grof schuurpapier en kwaakten mijn longen met venijnige hoestbuien. Een toestand die me tot donderdag in de greep hield. De kazen hebben ondertussen een mooie aanzet van de gewenste flora, maar er zit ook ongewenste op, nl. een lichte mucor besmetting. Keuken, badkamer en hall vormen niet de meest optimale omgevingen voor delicate ontwikkelingen. Het zal de komende dagen wat kunst-en vliegwerk vergen om orde op zaken (proberen) te stellen. Moeilijk gaat ook … hoop ik dan maar.
Het publiek maken van onze plannen en het leggen van een flyer in de kaaswinkel heeft ons veel fijne reacties, warme contacten en inspirerende bezoeken opgeleverd.
Het is in ieder geval deugddoend te voelen hoe ons initiatief vanuit allerlei hoeken kan rekenen op veel sympathie, enthousiasme en support. Een rijpingslocatie heeft het weliswaar nog niet opgeleverd, maar veel andere dingen wel 😉
Kleine melkproducenten, mensen die met geiten zoeken te beginnen, andere die goesting krijgen om hun veestapel te gaan melken. De idee dat iemand langskomt om hun melk te verwerken, inspireert blijkbaar een hele groep mensen. Melktoevoer lijkt voorlopig dan ook geen probleem te vormen.
Het ijkel punt blijft echter de rijpingslocatie.
We hebben een aantal gesprekken/bezoeken achter de rug en er staan er ook nog enkele in de pipeline voor de volgende week/weken. Duimen maar, want zonder vooruitzicht op een concrete en werkbare locatie blijft heel het project op zijn honger zitten.
We kunnen geen engagementen nemen tot aankoop van trailer en materiaal als we niet zeker zijn de kaas ook (betaalbaar) te rijpen.
We merken aan de opportuniteiten die ons worden voorgelegd dat de meeste mensen geen correct idee hebben rond wat wij nodig hebben voor onze kaas.
Er is meer nodig dan een plek waar kazen op planken weken/maanden liggen te liggen. Het klopt dat veel kazen op planken rijpen in kelderachtige omgevingen, maar daar zijn wij weinig of niet bij gebaat.
Wij hebben een voedselveilige omgeving nodig waarin we een aantal kleine ruimten kunnen realiseren, die we dan klimatologisch uitrusten, waarin we kruisbesmettingen kunnen vermijden door gepaste luchtbehandeling, het rijpingsmateriaal kunnen reinigen, de gerijpte kazen kunnen verpakken en koel wegzetten tot het ogenblik van verkoop. Ja, ik geef toe, een hele bedoening, maar we gaan dan ook geen kazen rijpen met plastic coating 😉
Iets tussen de 80 en 100 vierkante meter, afhankelijk van de inplanting en de toegankelijkheid. Liefst een betonoppervlak waarop we enkele sanitaire containers mogen/kunnen plaatsen. Die containers kunnen we immers makkelijk voor onze doeleinden aanpassen.

Ik hoor jullie tot hier zuchten: ‘Amaai, dat is geen simpele onderneming‘.
Mij heb je nooit horen zeggen dat ons lumineus idee ook makkelijk uitvoerbaar zou worden, maar moeilijk gaat ook. Als ’t makkelijk was, deed iedereen het 😉

3 Reacties op “Moeilijk gaat ook

  1. Waar een wil is, is een weg! En aangezien de weg er naar toe bekend is, zijn wij er van overtuigd dat jullie het doel gaan bereiken!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s