Stilzitten en Stilstaan

Eten moet iedereen
Eten moet en doet iedereen‘ denkt het merelvrouwtje terwijl ze een groot deel van haar dagen slijt aan het naarstig uitpikken van de appels aan mijn voordeur. Als je daar bij stilstaat, kun je niet anders dan stil worden. Hoeveel keer moet die merelmadam pikken om één mooi ronde appel half uit te vreten met alleen haar snavel als werktuig? Wellicht opperen jullie dat dat beest van een hele dag niks anders te doen heeft en misschien op de koop toe content is een aantal uren verlost te zijn van haar zwarte wederhelft. Tja, dit is duidelijk geen teamwork, ons madam speelt cavalier seul. Moet kunnen, maar voor hetzelfde geld hangt het ventje uitgerangeerd in de beukenhaag.
Zelf zit ik nu net een week de wereld vanuit kikvorsperspectief aan te gapen. Denk nu niet dat er plotsklaps een rare goesting in me opwelde. Neen, zo weird ben ik nu ook weer niet. Liggen of zitten vormen momenteel gewoon mijn enige opties om de dag door te brengen. Vorige zaterdag forceerde ik mijn rug tijdens het werk en als dat al niet dom was of stom genoeg gebeurde, bleef ik er nog uren als een stramme eend mee rond dabberen.
Kromme spruitenplanten
Zittend voor het raam dat uitzicht biedt op mijn, door de vorst verstijfde, groententuin bekijk ik met enige zielsverwantschap de kromgedragen spruitplanten die mijn komende winterzondagen moeten opfleuren. Een rij kromme ruggegraten vol knoestige ronde wervels die, weer of geen weer, zonder osteopaat hardnekkig staande blijven. Een lichte stemming van deemoedigheid glijdt over me heen …
Leeg blijft de vensterbank
In weer en wind … waar zit ons Josiane? Al dagen blijft de vensterbank van het keukenraam leeg. Het voer ligt er al dagen onaangeroerd. Da’s geen goed teken. Het ziet er naar uit dat de Kerst er eentje wordt zonder ons witte duif. Een onvervangbaar symbool voor vrede en maagdelijke onschuld is daarmee gaan vliegen. Ales van waarde, is weerloos …ook (of vooral) in kersttijd.
Jonge knoflookplantjes
De knoflooktenen die eind oktober werden uitgeplant, laten het winterweer niet aan hun hart komen. De jonge lookplantjes staan met hun frisgroene blaadjes kaarsrecht als jonge maagden te pronken, als klokkeluiders van een beloftevolle oogst die ons in het nieuwe jaar te beurt zal vallen.
In de natuur blijft alles onophoudelijk haar gangetje gaan, lijkt alles vanzelf te lopen. Alleen wij, mensen, moeten op tijd weten hoe laat het is en leren dat als we geschoren worden, we stil moeten zitten.
Het gaat niet goed, het gaat niet slecht, maar … morgen wordt alles beter.

Een Reactie op “Stilzitten en Stilstaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s