Ons Josiane

Josiane, de sierduifIemand die duiven houdt, wordt duivenmelker genoemd, maar dat heeft niets met duivenmelk te maken. Het woord melken is hier een nabootsing van het begrip geitenmelker, nl. iemand die dieren kweekt om van de opbrengst te leven.
Zondagavond zat er plotsklaps een duif op de paraplu, die ons terras wat in de lommer moet houden. Een sierlijke, witte duif en aan beide poten geringd. Hoe ze op die paraplu belandde, weet ik niet want vliegen bleek ze niet echt meer te kunnen. Het eerste dat in me opkwam, was dat ze doodop zat van een verre vlucht, maar wat weet ik nu van duiven. Juist, geen reet. Van melkzuur weet ik wel een en ander, al hou ik dat beter als stof voor een andere blog post.

Melkzuur

Moleculaire structuur van melkzuur

Wie mijn post ‘Een ongelijke strijd’, met als ondertitel How to shit on Pedestrians in only 15 lessons heeft gelezen, weet dat ik eufemistisch uitgedrukt een ondermaatse relatie heb met vette duiven. Maar zoals dat gaat: deze duif is echt anders … Jong, spierwit, rank en slank en … in nood. Een uitzondering dus op de regel.
Ik geef ze eten en drinken, een aanbod dat ze gretig tot zich neemt. En als ik een dier verzorg dan geef ik het ook een naam. Dat maakt het persoonlijk, een blijk van verbondenheid. Dat was met de geiten ook zo. Tot tachtig geiten hadden ze allemaal een naam en kende ik ze zo goed langs voor als langs achter. Daarna werd het te veel voor mijn klein verstand en ging ook de leute eraf. Maar goed, onze passant wordt nu aangesproken met Josiane. Een naam die je niet meer tegenkomt, een symbolische verwijzing naar het feit dat je ook niet elke dag met een witte duif op kot zit.
Ondertussen heeft ons Josiane het duidelijk naar haar zin.
Als we buiten aan tafel zitten, komt ze op de rug van de vrije stoel zitten, praktisch in handbereik. Ja, ik geef toe, dat is een prettig gevoel.
Vanavond stond er gevulde courgette met een heerlijke tomatensaus op het menu. Tomaten, knoflook, basilicum… uit eigen kweek en die saus had uren liggen pruttelen. Kwestie dat jullie er zich iets kunnen bij voorstellen.
Het kastrol met de saus en al de rest gaat op tafel en ja, zoals dat gaat, is er nog altijd wel iets te doen op het ogenblik dat het eten klaar is. Ik ben de komkommers water aan het geven en ik hoor ons Magda moord en brand schreeuwen.
Wat bleek? De duif haar staart zat vol tomatensaus en meanwhile was van de warmte haar sluitspier open gegaan.
Je kan daar nu van denken wat je wil, maar je moet wel toegeven dat ons Josiane er na twee dagen bijhoort.

Een Reactie op “Ons Josiane

  1. Pingback: Ons Josiane is er nog steeds | Bits and Bites·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s