Een man met een plan

The bicycle man
De voorbije weken word ik door omstandigheden vrij vaak geconfronteerd met de korte kaasperiode die ik in het Limburgse Halen doorbracht. Dat brengt allerlei herinneringen naar boven. Eentje voert me terug naar Halen voor ik er met een diepe zucht van verlichting, de (inox)pijp aan Maarten liet. Ik kreeg namelijk onverwacht en vreemd bezoek …

Het is zaterdag 11 november 2006.
Het heeft een lange baard, het rijdt op een mottige fiets en het belt aan de voordeur.
Ik hoor jullie al hardop denken:
– “Een Taliban op de fiets van zijn madam, die zelf niet mag rijden”. Bad answer.
In Afghanistan rijden ze met den brommer, want ze geven daar graag petrol.
– “Een Scheutist op weg naar verloren zieltjes in het achterland van Vlaanderen”. Bad answer.
Die vind je niet meer, noch de Scheutist, noch de zieltjes, noch het achterland.
– Een Aussie op kaaswereldreis. Derde keer goede keer.
Mijn deurbel … is dat geluk of pech hebben?
Ik besluit al wat er aan grootmoedigheid diep in mij verborgen zit naar boven te halen, vanuit de wetenschap dat ik de gasten van 11.11.11 vergeten ben hun envelopke te geven. Tijd voor een sociale inhaalbeweging.
Donderdag, vijf dagen later ben ik hem uiteindelijk kwijt.
Vandaag heb ik het gevoel de Goede Week achter de rug te hebben, alleen zal ’t zondag nog geen Pasen zijn.
Zevenveertig jaar oud, al ruim 20 jaar op de fiets to Save the Earth (and a few other things, I suppose), tourt ons baardige Aussie zich van (bio)kaasmakerij naar kaasmakerij. Noem een land en hij is er geweest, noem een continent en hij is er ook geweest.
Een man met principes. Zo kom je er nog zelden tegen én dat hebben ze hier thuis geweten. Iedereen kreeg wel een smeer uit de pan. Niet dat er bij ons geen zaken vatbaar zijn voor verbetering maar op een ander heb ik, met scha en schande geleerd, moet je je manieren houden of toch minstens doen alsof.
Broederlijk delen … met wat die gast kon eten, kon je heel Afrika een dag gelukkig maken.
Eten was geen probleem, de potten en pannen zijn nog nooit zo leeg en uitgelikt naar de pompbak geruimd.
Maar eten maken, dat was andere koek. “Emancipation“, zei hij, “is just confusion“.
Na twee dagen hielden mijn huisgenoten het voor bekeken. Ik mocht ’s avonds de verhalen en anecdotes alleen aanhoren, zij trokken zich terug in de verste en kleinste hoekjes van ons onderkomen en schoven overdag low profile door het huis of maakten zich snel uit de voeten.
Dan krijg je eens bezoek van een natuurwonder, a man with a plan on a bike, maar geen kat die na twee dagen nog oren heeft naar zijn stories. Very sad, indeed.
Ik heb hem donderdags nog eens goed zijn buikje laten vol eten, hem een behouden reis gewenst en al de rest van het gebruikelijke jargon, maar een kleine merci van onze Aussie kon er niet af.
Was hij nog aan het herkauwen of stond het woord gewoon niet in zijn Holy Book of Natural Principles? Ik heb het hem niet gevraagd.
Bicycle in tree
Een uur later dan gebruikelijk sleepte ik me (ver)licht in de war naar mijn kaaswerk om met de laatste restjes van mijn goede wil de capriolen van een andere man te doorstaan, nog zo eentje met een plan, zij het met minder verheven beweegredenen.
Kan het toeval zijn dat ik dat type mensen bij wijle en tijde tegen het lijf loop? Ik vrees van niet. Maybe I have plenty of Goodwill but Bad Karma …

***
– Aussie = Australiër
Karma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s