Vaders en Zonen

Vader en zoon
Morgen is het de verjaardag van mijn vader zaliger …

Ik kom uit een generatie van vaders met een gewond gevoelsleven. Waarschijnlijk, maar niet uitsluitend, opgelopen tijdens de oorlogsjaren.
Een generatie van zwijgzame mannen. Vaak teruggetrokken uit de emoties van het gezinsleven, hun toevlucht zoekend in het werk of het café.
De plek waar mijn vader na het dagelijkse labeur vertoefde, was “het veld”. Een lap nomansland van een are of tien, waar al onze groenten vandaan kwamen.
Het veld … dat was er bij hem van jongsaf ingepompt. Mijn vader snokte als jonge knaap reeds over de kasseien met een stootkar vol groenten naar de vroegmarkt, kreeg een paar motten rond zijn oren als de vracht te weinig geld had opgebracht, ging daarna naar (de lagere) school waar hij van de meester klappen kreeg omdat hij tijdens de lessen in slaap viel. Tegen dat hij thuis kwam van school was het zuur verdiende geld van ’s morgens door vader al opgezopen. Santé!
Mijn vader was een man van principes die eerlijkheid en rechtvaardigheid hoog in het vaandel droeg. Tja, je zou voor minder …
Mijn relatie met hem was jarenlang één van angst en ontwijking. Veeleisend als hij was, spaarde hij me niet tijdens de jaren dat ik thuis verbleef. Kinderlijke ongehoorzaamheid werd met harde hand in de kiem gesmoord. Praten was aan mijn vader niet besteed. Ja was ja, en neen was onherroepelijk neen.
Ik trok me terug op mijn kamer en studeerde. Zolang ik daar vertoefde, kon me niks gebeuren. Goed studeren was voor vader immers ‘mijn’ garantie voor een toekomst zonder zorgen.
Dat zat er dik in, maar spijtig genoeg (voor hem) arriveerde ik begin jaren ’70 aan de Unief. Slecht moment voor een dorpsjongen met rechtvaardigheidsgevoel. De vertrouwde wereld stond helemaal op zijn kop en ik kon het niet laten in die beweging mijn steentje bij te dragen.
Het stopzetten van mijn studies viel dan ook als een ‘meteoor’ bij heldere hemel. Het heeft jaren onze relatie op een zeer laag pitje gezet, net op het ogenblik dat ik een goede verbinding met de vader nodig had voor mijn eigen mannelijke volwassenheid. Als man hoor je immers te staan op de schouders van je (voor)vader(s) om zelf een stevig fundament uit te bouwen.

Fotocredits: groentenuitsoest.com


Met de jaren hebben wij elkaar toch nog gevonden. Voor zijn doodsprentje schreef ik:

ONBEKEND

het leven was voor jou
niet zoals een mooie droom
reeds ervoor liep het tegenstroom

hard voor jezelf en ja
ook voor de anderen
koos je je weg tegen de wind in
langs ruige desolate vlakten
waar de wind elk woord smoort
waar mensen elkaar zelden tegenkomen

wie toch een glimp van je opving
zag je als een witgrijze heremiet
wat menig mens ontging was je pijn,
je onnoemelijk groot verdriet

jarenlang leek het een gevecht
zonder eind, onbereikbaar afgesloten
voor het leven langs zijn schone zijde

maar ook afstanden raken korter
de TIJD leert de weg naar elkaar
van obstakels te ontdoen,
doorbreekt het onvermogen
de weg naar elkaar te vinden

zo hebben wij op onze schrale reizen
elkaars paden wel gekruist
als vermoeide reizigers adempoze gevonden
bij de warmte van dat kleine grote vonkje

WIJ waren elkaar niet obekend,
NIET ONBEMIND

21 maart 1920 – 28 mei 1992

Misschien is het credo van goed vaderschap wel:
Behandel je kind de eerste 5 levensjaren als een prins, de volgende 10 jaar als een slaaf en daarna als een goede vriend.

Jonge scheuten worden voor je ‘t weet, ook bomen. En bomen die hoog en sterk willen groeien, hebben diepe wortels nodig. Daarin hebben vaders, meer dan wie ook, hun rol te vervullen.

3 Reacties op “Vaders en Zonen

  1. Vaderbinding: vaak niet zo gelukt, ook niet voor (oudste) dochters al ken ik heel wat vrouwen die een teveel aan vaderbinding (adoratie) hebben – ook niet zo goed!
    Je stukje doet nadenken en herzien. Dank je!

    Like

  2. Mooi en kwetsbaar verhaal, Giedo! Onlangs las ik dat je – om je ouders en ook jezelf te begrijpen – terug moet gaan naar je grootouders. Sommige verschijnselen zijn via die lijn terug te voeren, soms doordat ze min of meer gelijk zijn overgedragen, soms doordat we ons er tegen af zetten (en je dus op een grootouder kunt lijken). Mooi ook dat het jouw en je vader gegund is geweest om allebei ouder te worden waardoor de generatiekloof kan wegvallen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s