Het kan verkeren

Graven van VlaanderenOp kerstavond kreeg ik van mijn dochter en haar vriend het pas uitgegeven boek Graven van Vlaanderen (861-1384) van Edward De Maesschalck. Een lijvig en prachtig geïllustreerd werk. Ik sloeg het boek open en op de eerste pagina raakte ik aanstonds bevangen door de gebalde samenvatting van vijfhonderd jaar geschiedenis: “Vlaanderen is een kind van de zee. Het werd geboren uit hartstocht, groeide op met bruut geweld en sloeg wild om zich heen. Maar zodra het volwassen was, werd het geweld aan banden gelegd, stroomde de rijkdom binnen en werd Vlaanderen een voorbeeld voor de naburige landen. Die waren echter jaloers en inhalig, sloegen Vlaanderen murw en roofden het leeg. Toch zou Vlaanderen overleven, met trotse koppigheid en soms met de moed der wanhoop …”
Het eerste dat me bij het lezen door het hoofd flitste, was: “Waar of wanneer zijn we die hartstocht dan kwijtgeraakt? Waar is onze trots, koppigheid en moed gebleven? Waarom zijn we nu zo grijs en gelaten?”.
Vlaanderen vandaag … een land van regelteven waar hartstocht, creativiteit en ondernemerschap in de kiem dreigen gsmoord te worden én waar je nog enkel geleerd wordt stil te zitten terwijl je geschoren wordt.
Op de achterflap: “Lees over de vijfentwintig opeenvolgende graven en gravinnen die Vlaanderen bestuurden en maak kennis met een wereld van hartstocht, heerszucht en wraak, maar tegelijk van rechtvaardigheid, beschaving en commerciële flair …”

Het kan verkeren, zei Bredero.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s