Zus en zo

Via nieuwsbrief-leren.skynetblogs.be/archive/2007/12/29/broer-en-zus-in-de-spotlights.html en www.broerofzus.nl/paginas/Home/ “De Nederlandse website Broer en Zus in de spotlights staat volledig in het teken van de broers en zussen van een kind dat ziek of gehandicapt is of beperkingen heeft. Een broertje of zusje met een dergelijke problematiek heeft een grote impact op het ganse gezinsfunctioneren in het algemeen en op de andere gezinsleden in het bijzonder.
Broertjes of zusjes van een kind met een dergelijke problematiek worden vaak geconfronteerd met zeer heftige gevoelens als verdriet, angst, boosheid, onzekerheid, schaamte, schuld, jaloersheid… Hun leven is niet zo “gewoon” als dat van andere kinderen, omdat het heel sterk bepaald wordt door de zorg om dat ene kind.”

Vandaag 21 december, begin van de winter,  is het de verjaardag van mijn zus. Ze overleed achttien jaar geleden op vijfenveertigjarige leeftijd. Ruim twintig jaar leefde ze langer dan de heren doktoren aan mijn ouders bij de geboorte voorspelden. Als je dat vandaag op 21 december 2012 hoort, heeft het iets van de Maya voorspelling rond het einde van de wereld. Bij dit laatste kan je enkel afwachten, meer kan je niet doen. Rond de levensverwachtingen van mijn zus deden mijn ouders er alles aan om haar zolang mogelijk bij zich te houden. Dat ging gepaard met héél veel offers, maar vooral intense zorg en aandacht.
Kerstmis, de geboorte van het kindeke Jezus… Voor mijn (katholieke) ouders een oude wonde die jaarlijks weer openging. Het verdriet in huis was dan te snijden.
Neen, aan de kerstperiode heb ik geen aangename herinneringen. Meer nog, ieder jaar overvalt me rond deze periode een gevoel van weemoedigheid dat uit het niets lijkt op te duiken en me dagen vasthoudt en verstilt.
Voor het doodsprentje van mijn zus zocht ik iets dat gestalte kon geven aan haar wezen, op de valreep kon zeggen wat zij nooit had kunnen uiten.
Ik kwam terecht bij het bloedstollend gedicht van H. Marsman: een hert.

een hert

niet alleen om het tedere beloop
van hare enkels die als bij de reeën
bijna te breekbaar leken voor haar romp;
noch om haar half geloken ogen
die vol van vreemde bange dromen waren
en zacht amandelvormig,
noch om het vage trillen van haar wimpers
of om de tere schelpen van haar mond.

maar om iets onnaspeurlijk wonderbaars en koninklijks;
iets avondlijks dat veel langs meren dwaalde
en dat, gewond door pijn maar dieper door vermoeden
het leven als iets zo ontzettend duisters voelde
dat het vergeefs en radeloos een uitweg zocht.

maar dien niet vond; en in ’t verborgene
onhoorbaar snikkend, lag zij met grote open ogen
langzaam en geheimzinnig te verbloeden.

Een Reactie op “Zus en zo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s