Wat doet wonderen?

We hebben besloten één van de volgende dagen in huis een paar kamers te schilderen. Jullie willen niet weten hoelang dat geleden is. Wat me overkwam, weet ik nog steeds niet, maar ik nam het initiatief en mijn vrouw aarzelde geen seconde. Ongetwijfeld dacht ze: ‘Je moet het ijzer smeden als ‘t heet is’.
Heet is het voor het ogenblik wel, dat laat geen twijfel, en het is ook nog schoolvakantie.
Het laatste doet me ernstig twijfelen of het schilderproject wel een gezond idee is en als dusdanig niet eerder het gevolg van een lichte vorm van ontoerekeningsvatbaarheid te wijten aan extreme buitentemperaturen.
SS-vakanties … Schoolvakanties en Schilderen. Alleen de gedachte bezorgt me, na al die jaren, nog steeds zeer onaangenaam kippenvel.
Mijn vader had een zwak voor schuurpapier, verf en al de accessoires die daar komen bij kijken, te weten verfborstels en verfrollen. Mij niet gelaten, elk diertje zijn pleziertje, maar hij kreeg die overdreven aanvallen van ‘ik-hou-zo-van-schilderen-want-een-likje-verf-doet-wonderen’, zoals je al kunt raden, tijdens mijn schoolvakanties.
En waarom? Omdat ‘hij’ dan op zijn werk drie weken verlof kreeg. Ik weet het, dat hoeft helemaal geen ramp te zijn, schilderen doe je trouwens ook niet in putje winter, ware het niet dat hij van oordeel was mij enige zinvolle tijdsbesteding bij te moeten brengen en me gedurende enkele weken alvast van onledigheid te ontlasten. Vermits mijn vader’s wil wet was, viel er niet te ontkomen aan de mij toegewezen opdrachten. Ik moest alles tot in de puntjes en hoekjes afschuren, zodat het voorbereidend werk rond was tegen dat zijn schilderverlof begon. Iedere avond monsterde hij met arendsogen het door mij uitgevoerd werk en ik kon er donder op zeggen dat het nooit goed genoeg was. Die houten rolluiken, blaffeturen in menig Vlaams dialect, waren het ergst. De idioot die dat uitvond, stond er waarschijnlijk nooit bij stil dat die dingen ook moesten geschilderd worden. Na een paar uur schuren tussen die spleten was er meer vel van je vingers dan je lief was en liep je in de blakende zon een halve zonneslag op. Veel ellende om enkele dagen later nachten niet te kunnen slapen van de penetrante verfgeur die in huis bleef hangen.
‘Jong geleerd, is oud gedaan’ zegt men in de volksmond, edoch ondertussen groot (en ook grijs) geworden, geldt dat voor veel, maar niet voor the art of in-house painting … en aanverwante klusjes.
Maar goed, een woord is ten alle tijde een woord. Vandaag haalden we bij de drogist een zeven centimeter dikke kleurenkiezer op … tegen garantie. Net of je zo een ding zou willen houden. Honderden en honderden kleuren. Pure pesterij, noem ik dat. ’t Is al niet gemakkelijk en dan zadelen ze je met een telefoonboek vol kleuren op. Gedane zaken nemen geen keer, morgen halen we verf.
Dan is het grote schildermoment aangebroken. Mezelf kennende zit een afgelikt streepje verf er niet in, het zullen eerder kladden worden, maar als een likje reeds wonderen doet, staan we er goed voor. Om het geluk niet te tarten, stel ik me bij deze reeds tevreden met een piepklein exemplaar.

2 Reacties op “Wat doet wonderen?

    • Ja, ik ben ook benieuwd. Ik beleef aan het schrijven zelf veel deugd, maar het komt er tegenwoordig heel moeilijk van. Ik zit met te veel dingen in m’n hoofd die het ongeremd schrijven in de weg staan.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s