Vroeg of laat

Tweeëneenhalf maanden lang sleep ik nu al mijn linkerbeen achter me aan, omdat mijn linkerknie het laat afweten. De eerste maand dacht ik -één van Einstein’s uitspraken in gedachten: ‘wat naar boven gaat, komt terug naar beneden’- wat er inschiet, schiet er vroeg of laat ook weer uit. Gewoon wat geduld koesteren, het gaat wel over.
Geduld en koesteren … voor velen onder ons twee uitstervende begrippen, zowel afzonderlijk als tesamen uitgesproken.
Ik, die al jaren heimelijk grinnikend de geflopte verhalen aanhoor van onbezonnen skifanaten die na een helse nachtelijke rit van een uur of tien, onvoorbereid het witte paradijs afschuimen op twee veel te smalle houten latten en dan totaal verwonderd zijn dat ze hun ligamenten, kruisbanden, kniegewrichten om zeep helpen, krijg van hetzelfde laken een broek op het eigen vertrouwd speelveld: mijn groententuin.
Ik zak begin september met mijn linkervoet in de komposthoop om een volgeladen grasbak aan mijn linkerkant uit te kipperen. Mijn voet blijft staan en mijn knie draait naar links. Gedaan met spelen.
De serre heb ik enkele weken later nog met veel gekreun half uitgeschept gekregen, maar daar is ’t najaarswerk in de moestuin ook bij gebleven. Opgeruimd staat netjes, zit er deze keer echt niet in. Als de wind het lappendeken aan gevallen bladeren niet wegblaast, zullen ze blijven liggen tot ik terug op twee poten de hark kan hanteren. Dat noemen ze ‘van de nood een deugd maken’ en daar zijn wij, Belgen, bij momenten vrij goed in.
Geduld is een schone deugd, zegt een oud volksgezegde. Wie rustig afwacht, wordt beloond…
Zo wacht ik al maanden op dikkende spruiten. Tevergeefs, dit jaar blijven het onnozele knikkertjes, te klein om op te peuzelen. Ik had het kunnen weten, het zat al vanaf het begin verkeerd. Met m’n vruchtwisselingsplan schoot er slechts een schrale plek over voor mijn jonge spruiten en dat hadden de slakken snel in de mot. Te zwakke prooien voor een horde niets ontziende knabbelaars, gingen ze dan ook snel door de knieën.
Met mijn eerste experiment shii takes kweken op boomstammetjes verliep het dan weer helemaal anders. Ik had ze al maanden uit het oog verloren. Om eerlijk te zijn, was ik nogal teleurgesteld toen ze in juni niet te voorschijn kwamen. Je draagt dan het fenomeen ‘mycelium’ hoog in het vaandel en je eigenste mycelium laat het afweten. De verrassing was dan ook totaal toen er eind september uit het niets een kanjer van een shii take aan één van de stammetjes prijkte. Driehonderd gram paddenstoel .. om je een hoedje te schrikken.
Sommige problemen hoef je dus niet onder de knie te krijgen, die lossen zichzelf op met geduld … en wat gunstigere omstandigheden.

Een Reactie op “Vroeg of laat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s