Als het blad valt

Allerheiligen
Volgens de begrafenisondernemers worden er nu met Allerheiligen opvallend meer bloemstukken verkocht en raken chrysanten stilaan out.
Typisch, het makkelijkste wint weer.
Bloemstukken bevriezen niet , wegen licht en je hebt ze in alle maten en prijzen. Dus je kan aan je verdriet een prijskaartje hangen dat voor iedereen zichtbaar is. Bij chrysanten is een pot een pot, en op misschien een euro na kosten die overal evenveel.
Ik bestel traditioneel mijn chrysanten en laat ze (makkelijkheidshalve) op ’t kerkhof plaatsen. Een week of twee voor Allerheiligen rij ik naar Machelen, bezoek rustig mijn overleden familieleden, kuier wat door ’t kerkhof en snuif vrijwillig de lucht op die ruikt naar vergankelijkheid en relativiteit. Daarna bestel ik een straat verder mijn chrysanten.
Dit jaar had ik het wat uit het oog verloren, dus ik bel veiligheidshalve of ik nog kan bestellen.
En dat viel tegen, want ik kreeg als boodschap: “Dat doen we niet meer”.
Verdomme, de laatste in Machelen die het nog deed en die laat het ook afweten. D’r is ook niks dat blijft, alles verdwijnt.
Ik heb me hier ruim een week voor Allerheilgen in ’t dorp chrysanten gekocht, ze vorstvrij bewaard en ze, op advies, om de twee dagen water gegeven.
Ze konden na een week nog amper in de auto. Sleur, sleur door ’t kerkhof. Voilà, ze stonden er.
Is dat gemakkelijk? Neen. Is dat geen zwaar gesleur? Ja.
Waarom zou je dat dan (nog) doen?
Wel, omdat niet alles makkelijk moet zijn, omdat het ook wat moeite mag kosten dierbare overledenen te herdenken, omdat het misschien een manier is om te tonen dat je ’t echt meent. Anders hebben ze ook er niet veel aan, toch?
Het mag met die dagen wat meer zijn dan thuis voor de stoof pannekoeken eten.
Hetzelfde en nog veel meer kan gezegd worden over cremeren.
Zet die uitgerookte pot van een urne op de schouw en je moet zelfs het huis niet meer uit.
Weg met dit modernisme, zou ik zeggen.
Overledenen ‘ga’ je herdenken en terwijl je gaat, kun je tenminste eens fatsoenlijk reflecteren, stilstaan bij wezenlijke dingen, dingen die er toe doen. Het moeilijkste komt dan als je eenmaal voor het graf staat en in de ogen van die verweerde foto kijkt.
Waaraan denk je dan? Wil je iets zeggen, maar komt het niet over de lippen?

Dood ga je niet de laatste dag, sterven doe je iedere dag een beetje.
Geleefd, beleefd, dood gevallen of gecreveerd, het overkomt ons ooit allemaal.
Gecremeerd hoort daar volgens mij niet bij. Mensen die je graag hebt gezien, koester je als waardevolle schatten en schatten worden zover ik weet nog altijd begraven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s