Zolderen

Een klei deel van mijn boekenkast
Ook al was er wel wat wiedwerk in de tuin, het weer was er dit weekend niet naar, tenminste toch niet naar mijn gevoel.
De venijnige en weerbarstige hanepoten kunnen wachten.
Zeg ik elk jaar, en jaar na jaar komt die vuiligheid in ’t zaad, zodat ik er elk jaar kan over zagen.
Het probleem is dat mijn ajuinen al wel zijn gevallen (*), maar nog moeten afrijpen. En tussen mijn ajuinen houdten de hanepoten natuurlijk hun seed parties.
Nu ik toch bezig ben, mijn tomaten lopen achter tegen andere jaren. De onderste trossen beginnen met moeite rood te kleuren.
Ik ben daar nogal gevoelig voor, want ik heb een concurrent in Blanden. Ik hoor het hem al zeggen: “Wel, kun je al tomaten eten? Hoeveel tomaten heb je dit jaar kunnen trekken?”. Normaal ben ik immuun voor dergelijk ik-heb-de-grootste-gedrag, maar niet als ’t over den hof gaat.
Dat heb ik ongetwijfeld meegekregen uit mijn jeugd.
Als vroeger de patatten op ’t veld werden uitgedaan en kruiwagen per kruiwagen via een aantal straten naar huis moesten worden gevoerd, dan kreeg ik van mijn pa de instructie de dikste pattaten bovenop te leggen.
Ik dacht telkens: “En waar ga ik die halen?”.
Onderweg op het Lindenplein zaten ’s avonds steevast een paar oude rakkers op de bank en die deden niet liever dan gluren in de kruiwagens om dan commentaar te leveren.
Mijn pa wilde zich dus niet belachelijk maken met een te licht uitvallende oogst.
Die patatten uitdoen was een hele bedoening en ‘altijd’ in de zomer als ik vakantie had.
Maar het was elke vakantie wel iets. Tijdens de Paasvakantie bijvoorbeeld moest ik de bonen uit de bonenplanten halen die op zolder te drogen hingen. Hatelijk, je kreeg er zo van die vooze vingers van.
Het ergste waren de snijbonen, want ‘snijboon’ was mijn bijnaam. Waar die bijnaam vandaan kwam, kan ik maar ten dele verklaren met een naam als De Snijder. En als in de zomer die platte dingen geoogst werden, mocht ik ze emmer na emmer één voor één door het snijmachientje halen. Daarna werden ze geweckt om in de winter op te vreten. Een pure marteling was ’t om die snijbonen één voor één in stukjes te draaien.
Wonder boven wonder vond ik ze van alle bonen ‘vers’ het lekkerste, maar geweckt waren ze in de winter niet te vreten. Veel moeite voor niks.
Dit weekend heb ik ook op zolder gezeten.
Net tien jaar geleden sleurde ik massa’s zware dozen vol met boeken naar de zolder van het huis dat we net hadden gekocht.
Tien jaar bleven die boeken in dozen zitten en om de zoveel tijd kroop ik op zolder om een boek te gaan zoeken. Ook een marteling en slecht voor de boeken.
Dit weekend heb ik alles naar beneden gehaald en uitgestald in de garage. Geloof me, honderden kilo’s. Het zweet liep van mijn achterste.
Ondertussen heb ik tientallen kilo’s gesorteerd voor het containerpark. Alles zit nu keurig gesorteerd in boekenkasten en in handbereik.
Als ik nu naar die boekenkasten kijk, dan overvalt me een gevoel van voldaanheid.
Ieder schap toont mij een episode uit mijn leven, waarin ik gedreven om te ‘weten’ papier verslond en aantekeningen maakte. Die boekenkasten zijn als ’t ware een venster op mijn verleden, heden en ongetwijfeld de toekomst. Die boekenkasten vormen mijn geschiedenis.
En bedenk ik… als mij het niet-meer-weten-gevoel, meer dan me lief is vandaag overvalt, dan hoef ik maar naar mijn boeken te kijken, de rode draad op te snuiven die er zich als een vaste waarde doorheen kronkelt.

(*) Voor de ajuinen kunnen afrijpen moet het loof zich knikken naar de grond, daarna kan het loof geel/bruin verdorren.
Het laatste is een garantie voor een goede bewaarbaarheid van de ajuin.

Een Reactie op “Zolderen

  1. Wat betreft die “concurrent uit Blanden”: als het om tuinieren gaat is deelnemen belangrijker dan winnen, niet?

    En als we dit jaar hier toch als eerste aan de tomaten zitten, of er het meeste zullen kunnen oogsten, dan zal dat heel zeker zijn omwille van de schitterende serre voor de tomaten die ik enkele maanden geleden kado kreeg van Giedo (samen met die gegalvaniseerde stokken om de tomaten op te binden). Tussen haakjes: tijdens een familiebezoek gisteren in Noord-Limburg, ben ik een serre tegen gekomen die gebaseerd is op jezelfde design (met daarin tomaten die serieus concurreren met die van Rotselaar en Blanden …).

    Ik vrees (ben er eigenlijk nu al zeker van), dat we met de geconsolideerde (Rotselaar + Blanden samen) oogst aan tomaten (en ajuinen, wortelen, confituur, etc) dit jaar het probleem van de overproductie aan alles wat dezer dagen toekomt (en deels vernietigd wordt) op de tuinbouwveilingen nog een stuk erger maken. Maar wat mij betreft zal dat probleem aan deze kant van Leuven NIET opgelost worden door de overschotten te vernietigen. Misschien nog een onderwerp om binnenkort nog eens iets over te produceren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s